1 . انسان نخستين « يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ خَلَقَ مِنْها زَوْجَها وَ بَثَّ مِنْهُما رِجالًا كَثِيراً وَ نِساءً وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي تَسائَلُونَ بِهِ وَ الْأَرْحامَ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلَيْكُمْ رَقِيباً » ؛ « 1 » اى مردم بترسيد از پروردگار خود ، آن خدايى كه همه شما را از يك تن بيافريد و هم از آن جفت او را خلق كرد و از آن دو تن خلقى بسيار در اطراف عالم از مرد و زن به وجود آورد و . . . . خداوند در اين آيه مىخواهد مردم را به تقوا و پروا داشتن از پروردگار خويش دعوت كند ، مردمى كه در اصل انسانيت و در حقيقت بشريت با هم متحدند و در اين حقيقت بين زن و مرد ، كوچك و بزرگ ، فرقى نيست ، دعوت كند تا مردم درباره خويش به اين وحدت خلقت پى ببرند تا ديگر هيچ كس به ديگرى ستم روا ندارد و با ظلم خود مجتمعى را كه خداوند آنان را به داشتن آن هدايت نموده آلوده نسازند . از همين جا روشن مىشود كه چرا در آيه شريفه ، خطاب را متوجه ناس - همه مردم - كرده و نه فقط مؤمنين و نيز چرا فرمان « اتّقوا » را مقيد به قيد « ربّكم » كرد و

--> ( 1 ) . نساء ، آيه 1 . .